پاسخ به يک پرسش: سوژه‌يابي
در پاسخ به افروز بايد بگويم سوژه‌يابي مکان ندارد. مگر اينکه بخواهيد از سوژه‌هاي ديگران تقليد کنيد.
در واقع هر گزارش پيرامون يک ايده شکل مي‌گيرد و شاخه مي‌گستراند.
و همين ايده‌ها هستند که سازمان داده مي‌شوند(در قالب گزارش) در واقع بايد براي هر ايده‌اي يک ساختار در نظرگرفت؛ مدارک مورد نظر در قبال ايده را گردآوري کرد و آنرا تبديل به يک طرح کرد(outline).
به عبارت بهتر؛ جائي وجود ندارد که در انجا کساني سوژه فهرست کرده باشند.
در روزنامه‌نگاري حرفه‌اي؛ تجربه و دانش حرف اول را مي‌ند؛ اينکه بوي خبر و گزارش را ولو از راه دور استشمام کني. گزارش‌هاي خبري به خصوص از اين نوع هستند. در هر حال رسيدن به يک سوژه براي گزارش؛ محصول تمرکز بر يک يا چند حوزه خبري است و در واقع محصول تعقيب عمقي و خبري هر پديده و مثل سيب نيست که پاي درخت بريزد.
از ديگر سو، در روزنامه‌نگاري حرفه‌اي؛ تيم گرداننده روزنامه جلسات دائمي روزانه دارد براي اينکه دستور جلسه و موضع روزنامه را به سرعت در قبال رويدادهاي جاري مشخص کند؛ گذشتن از کنار يک خبر يا نظر؛ بزرگ نمائي يک خبر يا نظر؛ تعقيب گزارشي يک سوژه و ... از جمله مواردي است که در همين جلسات مشخص مي‌شود؛ اما اين حرف به اين معنا نيست که خبرنگار و گزارشگر و به طور کلي بدنه تحريريه حق پيشنهاد سوژه ندارد.